Aunque estemos lejos, estamos cerca
Seas quien seas, lo que hay aquí es para que lo veas, estés donde estés...

2012/10/08

GUK - NOSOTROS

Ondiño berba barik nau....zelau desfasea....
-----------------------
Todavía estoy sin palabras....desfase....

2012/10/03

BAD WEATHER

Osorik ikusteko egarriegaz...


2012/09/28

DATORRENA DATORRELA

Momentu bet allegetan da non eurrekoa ikusi eitten dozun. Edo eurrean dekozun zeuzer sikeran. Ez zara gai haur zenbet denpora daron esateko, baia bakixu badala denpora handi bet.
Neure buruez gaiñ, lagun ta ezun pillo bat ikus doaz bardiñ; kalean ikusten doten jente asko... Beharrean, ela antzeko atazatan, pastan du ixarrik gauzen denpora gehiena. Lanpetute mantenduten gaittuezan ataza horreetatik kanpora ezteku benetan nor garan ikusteko, ulertuteko, prozesetako denporarik; iñdderrik. "Sistema"-n beste atal baten parte bihurtu ta halan ein geiñz hill arteko egunek. Egun bet, eta beste bat, asteak, hilleak...urteak. Halau baten sano asau ikusten zendun puntu beten ikusten dozu zeure burue. Artaldean zauz, babestute, askon gatxa sufrittan..., halan da ze kritikarako espazioa murriztuten zoaz. Ta askea zintzela pentzetatik beste iñuzente bat baño ezaralan akordure pase zara; baia eztakixu zelan. Zeuri paseko ezatzule pentzetan zendun (beste askotanlez); baia haur zauz. Hametik eurrera lelango pertsonan singularrean eingot berba, iñok ezteu neure akorduen parte hartu beharrik gure ixen ezean ta.
Industrializaziño ta (neo)liberalismotik kanpora bere egun guztien eitten zan, ta da, biar; baia beste erritmo baten. Prespektibarako denporea/iñdderra dau. Dana dala, Txinako, Afrikako, Indiako, hego-ameriketako edo mendebaldeko edozein uriko fameli normal bateko gurasoak igual neure akorduekaz popatik hartxiako esango dostea. Ta arrazoia.
Urte bi eiñddoaz sistema nahiko ixi beten zeuzer atara gurean. Ez istezue pregunteu zeuzer hori zer dan, azalduten gatxa da ta. Geuzek barrutik eiñ ezkeroan eztau damututeko erarik, ta horrek salbetan nou. Baia halan da bai, urte bi lelau imiñgo neke akaburengoz nor ta zer nintzen jakiñneuen momentue; orduen, segurantzean, kontrakoa pentze arren. Oiñ, hazten ikus neundean lurretan ibilltte ostean, ta neuretzako asti arëan giau ostabere berreskuratu eikeran, neure buruegaz egoteko egarrie igertan dot; ta beragaz eguneratu. Programea eguneratu. Mahaiganea atondu, zaztarrerie bota, gorde beharrekoa gordeu ta iñdderrak neugan zentreu.
Bart-gëugëan Enekon bonba barri bet irakurri ahal ixen neuen. Itzelez dabill azkaneko sasoian. Ta horrek ni poztu zer... Martitzenean Hunter, Goi ta txikerragaz bezkaladuteko ta ordu betzuk oidalez pastako sugertea euki neuen. Domekan, etzekoakaz berba eiñ tte ostean, Beñategaz ordubetez edo aspaldittik berba eitteko sugertea berebai. Eurekaz bixi ixen nittuzen bixikuneak eta istoriekaz akortea ezta bromëa. Bart-gëugëan, Enekon bonba barrien ostean Gandhiñ biografien ganeko liburue akabetako sugertea euki neuen berebai... Zelau egun pasoteak. Ezta era txarra etzeko biximodue faltan hartu arren eurrera eitteko. Akabuko liberu honek geuze itzel asko erakutzi tte ireketzi (aditz bera ixengo ete dan preguntetantzet neure burueri sarri) dostez. Milleka lekziño horreen artean neure barruen akabuko urte batzuten darabilden idea batzuk tope doaz. Horrek bere sugertedun eitten nauela... Euretariko bat, neure burueri sasoi baten imiñtten joan nakozan arauek (legeak... = mugek) denporeagaz apurke apurke ta banan banan behera botateko gaitasune, ta askatasune. Kausalidadea bere olgetan hasi dast arlo honegaz; ixen bere neure sano parajeko consultant-etariko bat (edo adjuntue, edo danok ulertuteko neure ganeko medikuetariko bat) Gandhiñ laguntzaille sutzuetarikoa ixen zan Mahadev Desai-ñ lobea da. Historiek halau geuzek norberari haiñ paraje emotea ezta bromea... Norberan burue autoanalizetako ta behar dan lekuen, norbera dauen egoeran barruen, ikusteko ahalmen horrek hasikerako punture naro; beran galerak, ixen bere. Prespektibea, norberan burue 15 metro ganetik, ikusteko ahalmena galdukeran akabeta gauz. Bueno, akabeta ez, superbibentzi programea hasten da martxan orduen. Piloto automatikue ta instintuen mundue. Automatea ta animalie batxian dittuzen linboa. Honek beste egun beterako txapea edo sermoie emoten deu...
Trankill hartu, baia etsi iñoz berez. Jagon
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Llega un momento en que ves lo que tienes delante. O, por lo menos, algo que tienes delante. No eres capaz de decir cuánto tiempo lleva ahí, pero sabes que lleva mucho tiempo.
Además de a mi mismo, he visto muchos amigos y conocidos igual; y mucha gente que veo por la calle... Pasamos la mayoría del tiempo que estamos despiertos trabajando o en quehaceres similares/relacionados. Fuera de esas aktividades que nos mantienen ocupados no tenemos tiempo (y/o fuerzas) para ver, entender, procesar quiénes somos. Nos hemos convertido en otro componente del “sistema” y podemos pasarnos así todos los días hasta que nos muramos. Un día, y otro, semanas, meses...años. De repente, te ves en un punto que creías muy lejano. Estás en el rebaño, protegido, sufriendo el mal de muchos..., así que disminuyes el espacio a la crítica. Y de pensar que eras libre has pasado a la idea de que no eres más que otro imbecil; pero no sabes cómo. Pensabas que a ti no te pasaría (como tantas veces); pero ahí estás. A partir de ahora hablaré en singular de la primera persona, ya que nadie tiene que ser parte de mis ideas si no quiere.
Fuera de la industrialización y el (neo)liberalismo también se trabajaba, y se trabaja, durante todo el día; pero a otro ritmo. Hay tiempo/fuerzas para la perspektiba. De todas formas, los padres de una familia normal de cualquier ciudad de China, Afreica, India o de occidente puede que me digán que me vaya a tomar viento fresco con mis ideas. Con razón.
He pasado dos años en un sistema bastante cerrado queriendo sacar algo. No me preguntéis qué es ese algo porque es dificil de explicar. Haciendo las cosas desde dentro no te puedes arrepentir, y eso me salva. Pero así es, pondría hace dos años el momento en que por última vez supe quién y qué era; aunque entonces, seguramente, pensase lo contrario. Ahora, después de andar por las tierras que me vieron crecer, y después de recuperar un poco de tiempo para mí mismo, siento la sed de estar conmigo mismo; y ponerme al día. Actualizar el programa. Ordenar el escritorio, tirar la porquería, guardar lo que haya que guardar y centrar las fuerzas en mí.
Anoche pude leer una nueva bomba de Eneko. Anda muy bien últimamente. Cuánto me alegra... El martes tuve la suerte de comer y pasar unas horas preciosas con Hunter, Goi y la pequeña. El domingo, después de hablar con los de casa, también tuve la suerte desde hacía tiempo hablar con Beñat durante una hora o así. No es broma acordarme de lo que vivimos juntos. Anoche, después d ella bomba de Eneko también tuve la suerte de acabar el libro sobre la biografía de Gandhi... Días pasotes. No está mal para tirar para delante a pesar de echar de menos la vida de casa. Este último libro me ha enseñado muchas cosas alucinantes. Entre todas esas miles de lecciones he encontrado algunas ideas que andan dentro de mí durante los último años. Eso también me hace dichoso... Entre ellas, la habilidad, o libertad, de ir tirando abajo leyes (normas... = fronteras) que me fui poniendo en su momento. La kausalidad también ha andado jugando alrededor de este tema; ya que una de mis adjuntas (una de las especialistas que está por encima de mí) es la nieta del que fue la mano derecha de Gandhi, Mahadev Desai. No es broma que la historia te ponga cosas así tan de cerca...
La habilidad de poder autoanalizarse y de poder verse a sí mismo en el sitio que es preciso, bajo la situación que se está en ese momento, me lleva al punto del principio; o su falta, mejor dicho. Cuando perdemos la habilidad de ver la perspectiva, a nosotros mismos desde 15 metros más arriba, estamos acabados. Bueno, no acabados, entonces se pone en marcha el programa de supervivencia. El mundo del piloto automático y los instintos. El limbo que une al autómata y al animal. Esto da para chapa/sermón de otro día...
Con calma, pero sin rendirse. A cuidarse

2012/09/26

BECKY HOLLOWAY

Bart geugean bera ikusteko sugertea euki neuen... Zuzenean, gitarra bategaz, uleak artez imin zozkuzen dekon abotzagaz...
------------------------------------------------------------------------------
Tuve la suerte de verle anoche... En directo, con una guitarra, nos puso los pelos de punta con esa voz que tiene...

2012/09/23

NO WORDS


KOKEIN

Bart-geugëan euren kontzertuen egoteko sugertea euki neuen. Ezkintzezan 40 lagun baiño giau ixengo han, baia itzela ixen zan. Euren weborrien euren akabuko disko osoa entzun ta bajetu lei; zer giau? Bfffff....Zaloa sexie zer da?
-----------------------------------------------------------------------------------------
Anoche tuve la suerte de estar en su concierto. No seríamos más de 40 allí, pero fue pasote. En su web se puede oir y descargar su último disco; que más quieres? Bfff...qué sexy es Zaloa.



2012/09/22

UDEGOIENA / OTOÑO

Barri honegaz hartu dot armozue geur. Segunantza, udea joan eiññdde. Siñistu ez arren, txapiñ lodiek, fraka luzeak eta jarsa lodi betegaz nau hau idazten; halan da ze, sikeran irla honetan suguru nau udegoienean gauzela. Egurdiko 12 t'erdiek ixen arren, eguzkiek ezteko alture nahikorik, eta oingo ezteu erdirik bere berotuten. Egustenean oddñokarren udea zan... Armuzue hartxian bere bai, etzera atzera joan ezean datorren hileko hauteskundeatan boturik ezingotela emon entere naz. Neure akabuko momentue geur Kontsuladure joatea zan, dekean ordutegi zabalean (goixeko 10 ta 12ek bittartean...). Beti belu neu bere.
Shock sasoia ixen dire akabuko aste biek edo hirurek. Batzuten billddurre emoten dost burue kapaz ixengo ete dan begien eurrean pastan dabiltzezan guztiek asimiletako. Eztaitt asimiletan badittuz ela ez, baia sikeran eurrera eitten du. Ta dana da ze oingo etzerako bijea segurantzean fuerteatarikoa ixen da. Harantza joan eurreko egunek, betikolez, kaña hutze ixen ziren. Ta halau baten, Lekittoko portuen nengoan; lagunekaz, antzarran erdien... Sano da gatxa orduen burutik pastan diren guztiek azaldutea. Zer giau eskatu lei gau atan Ieko aritzan akabetea baiño?
Egun ederrak ixen dire. Lagunek euren bixiekaz ikus doaz; bixi barriek. Bixiek eurrera eitten deuelako. Marigorringo biren tatu-an negatiboa bere bakot eskoiko sorbaldan. Gure herriek ikus doaz, mendiek, zeruek, illundiek, ixerrak, andrak, umeak, begiek... ta danakaz txotxoloalez lotxëan nintzen, adi, buruen dana ahal danik eta iñddertzuen gorde gurean.
Famelikoak eta fameliartekoak bere ikus doaz; bakotxa euren bixiekaz. Bixie eurrera horrentzako danantzako berebai. Lelango zapatuen gure ixeko-osaban urre-ezteietan txistue joteko ohorea bere euki neuen. Elixe baten txistue joten doten lelango aldie. Desfasea...Egun hatan, ondiño shock-ean nengoala, elixkixune era berezi beten hasi zan. Berak abadeak ondo-etorrie emon bëharrean, gure osabeak eiñ zeuen. Ta aittetu zeuen lelango geuzeak negar baten hastea eragiñ zozten. Euren ezkontzan (50 urte lelau) egozan gehienak faltan hartxëan zittuezan; ezegozan han... ta han gengozanori hori ixen zan esan zozkuen lelango geuzea: bertan egon ez arren, presente euki gure zittuezela... Joder, negarretan hasi naz atzera...ta eguzkie joan dast. Pasotea...Betikolez, adi dauenantzako klase ederrak dekoz bixiek egunarokotasunean prepareta. Honekaz danakaz hasitte, hortik eurrerako egunek hobotu baiño ezuden eiñ.
Pentzetan neuena baiño giau hartxian ixen dot “etzea” faltan. Paradisu bet da hamen dekunan aldean, paradojikoa emon arren. Honeek geuzek parajeko lagunekaz makiñabat biderrez komente doaz. Akaburengoz Orkatzegaz, Sopeko amildegi baten ganean, eguzkie joaten ikusten gendun bittartean. Berak ondo daki kanpotar sentittea zer dan; etzean nei kanpoan. Halan pastan dazku beste batzuri berebai. Ta oiñ baki kanpotar ez ixetea zer dan berebai. Fameli bat, lagunek, mendi nei aritza,...danak paraje eukitteak ezteko konparaziñorik, ez preziorik.
Hona bueltekeran atzera shock-a. “ze letxe eitten dot hamen?”, betiko otunea. Dana atzera kanpotarran begiekaz ikusten, baia era berean dana ezune. Atxineko ameseta bat ixengo bazan moduen. Noperak igertan deu zeuzer kanbie dala baia. Ta orduen beharreko lagunek zeuzer diñotzue: “eztaitt han zer pase datzun baia beste bat emoten dozu...zeure eurpegie ta irribarrea ikusko bazenkez...”.
Irribarre horregaz hasi gurot sasoi barri hau. Erronkaz beteriko sasoia. Iperra atzera galdu barik. Nor ta zer garan ahaztu ezkeroan galdute gauz te. Eskerrik asko danori eskeiñi doztezuezan egunenkaittik.ms
---------------------------------------------------------------------------------------------

He desayunado con esta noticia. Al parecer, se ha ido el verano. Aunque no lo creáis, estoy escribiendo esto con calcetines gordos, pantalones gordos y un jersey gordo; así que, por lo menos en esta isla estoy seguro de que estamos en otoño. A pesar de ser las 12 y media del mediodía el sol no tiene altura suficiente, y para ahora no calienta ni la mitad. El miércoles todavía era verano... Desayunando también me he enterado de que a menos que vaya a casa no podré votar en las elecciones del próximo mes. Mi última posibilidad era ir hoy al Consulado, durante el amplio horario que tienen (de 10 a 12 de la mañana...). Yo también siempre tarde.
Las últimas 2-3 semanas también han sido tiempo de shock. A veces pienso si la mente será capaz de asimilar todas las cosas que están pasando delante de las narices. No sé si las asimila o no, pero por lo menos tiramos para delante. Y todo esto es porque este último viaje a casa ha sido uno de los más fuertes. Los días anteriores a ir para allí, como siempre, fueron caña total. Y de repente, estaba en el puerto de Lekeitio; con mis amigos, en medio de los gansos... Es muy dificil explicar todo lo que pasa por la cabeza en esos momentos. Que más se puede pedir que acabar esa misma noche en la playa de Ea?
Han sido días preciosos. He visto a mis amigos con sus vidas; vidas nuevas. Porque las vidas siguen adelante. También tengo un tatu en negativo de dos mariquitas. He visto nuestros pueblos, montañas, cielos, anocheceres, estrellas, mujeres, niños, ojos... y con todos me quedaba como un tonto, mirando, queriendo guardarlo todo en la cabeza lo más fuerte posible.
También he visto a los de casa y a familiares; cada uno con sus vidas. La vida también hacia delante para todos esos. El primer sábado también tuve el honor de tocar en las bodas de oro de nuestros tíos. Era la primera vez que tocaba el txistu en una iglesia. Desfase... Ese día, todavía estando en shock, la eucaristía comenzó de una forma especial. En vez de dar la bienvenida el cura, lo hizo nuestro tío. Y lo primero que mencionó me hizo empezar a llorar directamente. Echaban de menos la mayoría de las personas que estuvieron en su boda (50 años atrás); no estaban allí... y eso fue lo primero que nos dijeron a los que estábamos allí: que, a pesar de que no estuvieran allí, los querían tener presentes... Joder, he vuelto a llorar de nuevo... y se me ha ido el sol. Pasote... Como siempre, la vida tiene preparadas clases preciosas en el día a día para el que está atento.
Habiendo empezado con estas cosas, los días a partir de aquí sólo mejoraron. He echado estar en “casa” más de lo que imaginaba. Es un paraíso comparado con lo que tenemos aquí, aunque parezca paradójico. He comentado muchas veces estas cosas con los amigos cercanos. La última vez con Orkatz, encima de un acantilado de Sope, mientras veíamos el anochecer. Él sabe bien lo que es sentirse extranjero; tanto en casa como en el extranjero. Así nos pasa a otros también. Y ahora también sabe lo que es no sentirse extranjero. Una familia, amigos, monte o playa,...tener todos tan cerca no tiene comparación, ni precio.
Al volver aquí otro shock. “qué leches hago aquí?”, la pregunta de siempre. Otra vez viendo todo como un extranjero, pero a la vez conocido. Como si fuera un sueño del pasado. Pero uno mismo siente que algo ha cambiado. Y entonces la gente del trabajo te dice: “no sé que te ha pasado, pero pareces otro...si vieras tu cara y tu sonrisa...”.
Con esa sonrisa quiero empezar este nuevo periodo. Un periodo lleno de desafíos. Sin volver a perder el norte. Ya que si olvidamos quién y qué somos estamos perdidos. Muchísimas gracias por los días que me habéis dado.bs

BABYMETAL

Iñaxion ganbaratxutik. Desssssfaseeee...... Japonera bueltatxue eiñberku nozonoz...




URTEBETE KUKUTZA BARIK / UN AÑO SIN KUKUTZA