Aunque estemos lejos, estamos cerca
Seas quien seas, lo que hay aquí es para que lo veas, estés donde estés...

2012/09/28

DATORRENA DATORRELA

Momentu bet allegetan da non eurrekoa ikusi eitten dozun. Edo eurrean dekozun zeuzer sikeran. Ez zara gai haur zenbet denpora daron esateko, baia bakixu badala denpora handi bet.
Neure buruez gaiñ, lagun ta ezun pillo bat ikus doaz bardiñ; kalean ikusten doten jente asko... Beharrean, ela antzeko atazatan, pastan du ixarrik gauzen denpora gehiena. Lanpetute mantenduten gaittuezan ataza horreetatik kanpora ezteku benetan nor garan ikusteko, ulertuteko, prozesetako denporarik; iñdderrik. "Sistema"-n beste atal baten parte bihurtu ta halan ein geiñz hill arteko egunek. Egun bet, eta beste bat, asteak, hilleak...urteak. Halau baten sano asau ikusten zendun puntu beten ikusten dozu zeure burue. Artaldean zauz, babestute, askon gatxa sufrittan..., halan da ze kritikarako espazioa murriztuten zoaz. Ta askea zintzela pentzetatik beste iñuzente bat baño ezaralan akordure pase zara; baia eztakixu zelan. Zeuri paseko ezatzule pentzetan zendun (beste askotanlez); baia haur zauz. Hametik eurrera lelango pertsonan singularrean eingot berba, iñok ezteu neure akorduen parte hartu beharrik gure ixen ezean ta.
Industrializaziño ta (neo)liberalismotik kanpora bere egun guztien eitten zan, ta da, biar; baia beste erritmo baten. Prespektibarako denporea/iñdderra dau. Dana dala, Txinako, Afrikako, Indiako, hego-ameriketako edo mendebaldeko edozein uriko fameli normal bateko gurasoak igual neure akorduekaz popatik hartxiako esango dostea. Ta arrazoia.
Urte bi eiñddoaz sistema nahiko ixi beten zeuzer atara gurean. Ez istezue pregunteu zeuzer hori zer dan, azalduten gatxa da ta. Geuzek barrutik eiñ ezkeroan eztau damututeko erarik, ta horrek salbetan nou. Baia halan da bai, urte bi lelau imiñgo neke akaburengoz nor ta zer nintzen jakiñneuen momentue; orduen, segurantzean, kontrakoa pentze arren. Oiñ, hazten ikus neundean lurretan ibilltte ostean, ta neuretzako asti arëan giau ostabere berreskuratu eikeran, neure buruegaz egoteko egarrie igertan dot; ta beragaz eguneratu. Programea eguneratu. Mahaiganea atondu, zaztarrerie bota, gorde beharrekoa gordeu ta iñdderrak neugan zentreu.
Bart-gëugëan Enekon bonba barri bet irakurri ahal ixen neuen. Itzelez dabill azkaneko sasoian. Ta horrek ni poztu zer... Martitzenean Hunter, Goi ta txikerragaz bezkaladuteko ta ordu betzuk oidalez pastako sugertea euki neuen. Domekan, etzekoakaz berba eiñ tte ostean, Beñategaz ordubetez edo aspaldittik berba eitteko sugertea berebai. Eurekaz bixi ixen nittuzen bixikuneak eta istoriekaz akortea ezta bromëa. Bart-gëugëan, Enekon bonba barrien ostean Gandhiñ biografien ganeko liburue akabetako sugertea euki neuen berebai... Zelau egun pasoteak. Ezta era txarra etzeko biximodue faltan hartu arren eurrera eitteko. Akabuko liberu honek geuze itzel asko erakutzi tte ireketzi (aditz bera ixengo ete dan preguntetantzet neure burueri sarri) dostez. Milleka lekziño horreen artean neure barruen akabuko urte batzuten darabilden idea batzuk tope doaz. Horrek bere sugertedun eitten nauela... Euretariko bat, neure burueri sasoi baten imiñtten joan nakozan arauek (legeak... = mugek) denporeagaz apurke apurke ta banan banan behera botateko gaitasune, ta askatasune. Kausalidadea bere olgetan hasi dast arlo honegaz; ixen bere neure sano parajeko consultant-etariko bat (edo adjuntue, edo danok ulertuteko neure ganeko medikuetariko bat) Gandhiñ laguntzaille sutzuetarikoa ixen zan Mahadev Desai-ñ lobea da. Historiek halau geuzek norberari haiñ paraje emotea ezta bromea... Norberan burue autoanalizetako ta behar dan lekuen, norbera dauen egoeran barruen, ikusteko ahalmen horrek hasikerako punture naro; beran galerak, ixen bere. Prespektibea, norberan burue 15 metro ganetik, ikusteko ahalmena galdukeran akabeta gauz. Bueno, akabeta ez, superbibentzi programea hasten da martxan orduen. Piloto automatikue ta instintuen mundue. Automatea ta animalie batxian dittuzen linboa. Honek beste egun beterako txapea edo sermoie emoten deu...
Trankill hartu, baia etsi iñoz berez. Jagon
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Llega un momento en que ves lo que tienes delante. O, por lo menos, algo que tienes delante. No eres capaz de decir cuánto tiempo lleva ahí, pero sabes que lleva mucho tiempo.
Además de a mi mismo, he visto muchos amigos y conocidos igual; y mucha gente que veo por la calle... Pasamos la mayoría del tiempo que estamos despiertos trabajando o en quehaceres similares/relacionados. Fuera de esas aktividades que nos mantienen ocupados no tenemos tiempo (y/o fuerzas) para ver, entender, procesar quiénes somos. Nos hemos convertido en otro componente del “sistema” y podemos pasarnos así todos los días hasta que nos muramos. Un día, y otro, semanas, meses...años. De repente, te ves en un punto que creías muy lejano. Estás en el rebaño, protegido, sufriendo el mal de muchos..., así que disminuyes el espacio a la crítica. Y de pensar que eras libre has pasado a la idea de que no eres más que otro imbecil; pero no sabes cómo. Pensabas que a ti no te pasaría (como tantas veces); pero ahí estás. A partir de ahora hablaré en singular de la primera persona, ya que nadie tiene que ser parte de mis ideas si no quiere.
Fuera de la industrialización y el (neo)liberalismo también se trabajaba, y se trabaja, durante todo el día; pero a otro ritmo. Hay tiempo/fuerzas para la perspektiba. De todas formas, los padres de una familia normal de cualquier ciudad de China, Afreica, India o de occidente puede que me digán que me vaya a tomar viento fresco con mis ideas. Con razón.
He pasado dos años en un sistema bastante cerrado queriendo sacar algo. No me preguntéis qué es ese algo porque es dificil de explicar. Haciendo las cosas desde dentro no te puedes arrepentir, y eso me salva. Pero así es, pondría hace dos años el momento en que por última vez supe quién y qué era; aunque entonces, seguramente, pensase lo contrario. Ahora, después de andar por las tierras que me vieron crecer, y después de recuperar un poco de tiempo para mí mismo, siento la sed de estar conmigo mismo; y ponerme al día. Actualizar el programa. Ordenar el escritorio, tirar la porquería, guardar lo que haya que guardar y centrar las fuerzas en mí.
Anoche pude leer una nueva bomba de Eneko. Anda muy bien últimamente. Cuánto me alegra... El martes tuve la suerte de comer y pasar unas horas preciosas con Hunter, Goi y la pequeña. El domingo, después de hablar con los de casa, también tuve la suerte desde hacía tiempo hablar con Beñat durante una hora o así. No es broma acordarme de lo que vivimos juntos. Anoche, después d ella bomba de Eneko también tuve la suerte de acabar el libro sobre la biografía de Gandhi... Días pasotes. No está mal para tirar para delante a pesar de echar de menos la vida de casa. Este último libro me ha enseñado muchas cosas alucinantes. Entre todas esas miles de lecciones he encontrado algunas ideas que andan dentro de mí durante los último años. Eso también me hace dichoso... Entre ellas, la habilidad, o libertad, de ir tirando abajo leyes (normas... = fronteras) que me fui poniendo en su momento. La kausalidad también ha andado jugando alrededor de este tema; ya que una de mis adjuntas (una de las especialistas que está por encima de mí) es la nieta del que fue la mano derecha de Gandhi, Mahadev Desai. No es broma que la historia te ponga cosas así tan de cerca...
La habilidad de poder autoanalizarse y de poder verse a sí mismo en el sitio que es preciso, bajo la situación que se está en ese momento, me lleva al punto del principio; o su falta, mejor dicho. Cuando perdemos la habilidad de ver la perspectiva, a nosotros mismos desde 15 metros más arriba, estamos acabados. Bueno, no acabados, entonces se pone en marcha el programa de supervivencia. El mundo del piloto automático y los instintos. El limbo que une al autómata y al animal. Esto da para chapa/sermón de otro día...
Con calma, pero sin rendirse. A cuidarse

No comments: