Bixie geuze sano da bitxie. Legidu doten akabuko liberue bere ezta makala: gure herrien historie kanpotar batek konteta. Sano asauko batek konteta; ta guzur handirik eztiño. The basque history of the world, Enekok opari moduen emonekoa, ezta bromea. Gure herrien historien ganean zeuzer jakiñ gure deuenak nonondik hasi berdeu, ta liberu hori hasikera ederra da.
Horren ostean egie esan Iñaki Ochoa de Olza naparran liberue jeusi zan eskuetan. Amesetan jarraitzaille sutzue; beran gorputzan mugan ingeruen lotu zan haan nonon. Liberue, dana dala, irakurri doten geuze polittenetarikoa da. Enekok beran olerkien esaneko “zintzotasuna:askatasuna”-n geuze asko ekar zoztezan burure.
Oiñ kulturizaziñoari tartetxu bet eittea pentze dot eta beharreko liberu betegaz hasi naz jo ta su. Asteakabuen Hunterren despediden egon nazelez, bijan liberuen zati on bat iruntzi dost. Asteakabue bere ezta makala ixen. Barikuen, beharlagun bet dentisteagana lagundu ta ostean, ta beharrean iñusentekeri pare bat eiñtte ostean, betiko aireporture joan nintzen. Geugëan gurasoari oidalau sustue emon notzean, noanik ez zuden ezer jakiñ eta. Goxaldeko ordutarartean egon nintzen eurekaz lelau ta anaiegaz gero berbetan. 3 ordu lo eiñtte, lagunek etzean hartu neudean ta Asturiaserantza tiretu gendun. Astekabu ederra. Lagun partidea ta anbiente ederra. Domekan Santanderreko aireportuen nengoala, siñistu bere ezin neuen eiñ paseko guztie. Domeka geugian, hameko etzera allegekeran ondiño gitxiau. Astelenean egun guztie beharrean eiñtte ostean, atzaldean jazz kontzertu sano guapo baten egon nintzen. Ta eziñ neuen siñistu. 72 orduen geuze lar bixi ixen nittuzen. Hori da geur egun sarri pastan dana. Geuze lar, estimulu lar era batera. Ta buruek denporea behar deu. Bueno, ezteu denpora handirik behar. Baia adimenak (mind) bai. Ta arimek berebai. Itzela da kontue. Bai, itzela ze, ni ondo pastan ta flipetan egon nazen bittartean, 72 ordu horreetan, munduko beste punte jente asko hilltten edo euren musturretan euki duden guztie zelan galtxian zuden ikus dude.
Geur eguneko gizarte honetan gitxi batzuk mantenduten dittuez kadera, beso ta buruek munduen ta errealidadeari batute. Besteak “merkaduek” momentu bakotxean marketan deuena segittan dudea/du. Sortaldeko irletan bere bardiñ pastan da. Baia, haiñ suntzieziñek sentittan garan momentu historiku honetan, izadiek ostabere akorde eraiñ dosku zer garan; ela zer ezkaran. Egunaro mille geuze eiñ geiñz, egune mille atazakaz betetu,... baia horrek ezteu garana ostuko. Adimena dekean pizti betzuk gara; ondiño euren historien hasikeran dauzen adimendun pizti koittedu betzuk. Ta hainbet deku geure buruengan ta ingerukoangan ikisteko. Baia oiñarrie bakune da sano.
Geur egun trankille ixen da. Illundien Maríak, neure adjuntatariko bat, zeuzer hartxian joateko eskatu dost. Mobidekaz dabiltzez ospittelan, ta lagune ber zeuen berba eitteko. Zelau etorrie dekon Maríak; baia berak bere lagune ber deu. Pizti gehienak pozau bizteko lagune ber deudea. Guk askotan piztiau sentidu berdu bixiau sentittako. Itzela da bueltea.
Geu honetan, patroi ta hutzunean gixartean sakoentik, banoa egunarokolez hilltten ta neure pizti/bixi kondiziñoa onartuten. Lo eitten. Ahal dan artëan gitxienez. Gëgon.
------------------------------------------------------------
La vida es algo super curioso. El último libro que he leído tampoco es moco de pavo: la historia de nuestro pueblo contada por un extranjero. Alguien de muy lejos; y lo curioso es que no dice muchas mentiras. The basque history of the world, el regalo que recibí de Eneko, no es broma. Cualquiera que quiera saber algo de nuestra historia tiene que empezar de algún punto, y ese libro es un comienzo precioso.
Realmente, después de ese libro me cayó a las manos el libro del navarro Iñaki Ochoa de Olza, gracias a Lucía. Seguidor imparable de los sueños; se quedó allí en algún sitio cerca de las fronteras/limitaciones de su cuerpo. El libro, en cualquier caso, es una de las cosas más bonitas que he leído. Y me recordó muchos conceptos que Eneko menciona en su poema “honestidad:libertad” (podéis verlo en la última entrada del 2010).
Ahora he pensado darle un descanso a la culturización y estoy a muerte con un libro de mi oficio. Como el fin de semana he estado en la despedida de Hunter, en el viaje me he merendado un pedazo majo del mismo. El finde tampoco ha sido otro moco de pavo.El viernes, después de acompañar a una compañera de trabajo al dentista, y después de hacer un par de tonterías en el curro, fui al aeropuerto de siempre. A la noche les di un susto de muerte a mis padres, ya que no sabían nada de que iría. Primero con ellos y luego con mi hermano estuvimos hablando hasta altas horas de la madrugada. Tras dormir 3 horas los colegas me recogieron en casa y tiramos hacia Asturias. Un finde pasote. Muchos amigos y un ambiente precioso. El domingo, estando en el aeropuerto de Santander, no podía creer todo lo ocurrido. Y menos cuando llegué el domingo por la noche a esta casa. El lunes, después de pasar todo el día dándole al curro, por la tarde fui a un concierto de jazz muy guapo. Y seguía sin poder creer. Había vivido demasiadas cosas en 72h. Eso es lo que pasa a menudo hoy en día. Demasiadas cosas, demasiados estímulos a la vez. Y la cabeza necesita tiempo. Bueno, no tanto. Pero sí la mente. Y también el alma. Es flipante. Sí, flipante porque, mientras yo estaba pasándomelo tan bien y flipando tanto, durante esas 72 horas en la otra punta del globo mucha gente moría o veía delante de sus morros como perdían todo lo que tenían.
En esta sociedad de hoy en día son muy pocos los que mantienen sus piernas, brazos y cabezas ligados al mundo y a la realidad. El resto sigue lo que el mercado marca en cada momento. En las islas del este pasa lo mismo. Pero, en este momento historico en el que nos creemos tan indestructibles, la naturaleza nos vuelve a recordar qué somos; o lo que no. Cada día podemos hacer miles de cosas, llenar el día con miles de quehaceres,... pero eso no esconderá lo que somos. Sólo animales con mente; unos pobres animales con mente que están en el comienzo de su historia todavía. Y tenemos mucho que aprender de nosotros mismos y de nuestro entorno. Pero la base es muy simple.
Hoy ha sido un día muy tranquilo. Al anochecer María, una de mis adjuntas, me ha dicho para ir a tomar algo. Andan con movidas en el hospital, y necesitaba alguien con quién hablar. Vaya riqueza que tiene María; pero ella también necesita a alguien. La mayoría de los animales precisan de compañía para vivir más alegres. Y nosotros muchas veces necesitamos sentirnos más animales para sentirnos más vivos. Es curiosa la paradoja.
Esta noche, desde el interior de la sociedad de patrones y vacío, me voy, como a diario, a morir y a aceptar mi condición de animal/viviente: a dormir. Mientras se pueda, claro. Buenas noches.
No comments:
Post a Comment