Aunque estemos lejos, estamos cerca
Seas quien seas, lo que hay aquí es para que lo veas, estés donde estés...

2010/11/25

ARTEGA



Artega

Ez zeittut ikusten begiek itxitte
arnasa lotu dast bertan bëhar eztot eta
Ez zeittut entzuten ixillik banau be
sunde mingotza da neugaz

Erabaki bat eraz, erabaki hegaz
Esaistezu, esaistezu, esaistezu zetan

Lotzor ta ixille zer dan bakixue
oiñ kontrakoa da kristal gardenan atzean
Asautik baŕie siñistu ez aŕen
batzaŕan guzuŕik ezta

Erabaki bat eraz, erabaki bat hegaz
Esaistezu, esaistezu, esaistezu zetan.
Esaistezu zetan, ze ostiñ bille ta zegan
esan ta ixilldduko naz

Azilleko egurdi hatatik tanka beteta
andafaran dabiz gureak
Azilleko egurdi hatatik mahaie hutzik da
bi ta bost zazpi, zer dotzu ba?

Ostean berba nortzuk, amoŕuz besteak
denporak eŕautzek hegaz, kanta honen antzean
Ondo ibilli sano, agur ta eskeŕak
geugaro tankari buelta

Erabaki bat eraz, erabaki bat hegaz
Esaistezu, esaistezu, esaistezu zetan.
Esaistezu zetan, ze ostiñ bille ta zegan
esan ta ixilldduko naz

Azilleko egurdi hatatik tanka beteta
andafaran dabiz gureak
Azilleko egurdi hatatik mahaie hutzik da
bi ta bost zazpi, oiñ belu da


Desasosegado

No te veo con los ojos cerrados
la respiración se me ha parado
ya que ahí no la necesito
No te oigo aunque esté callado
el holor amargo está conmigo

Una decisión a mano, una decisión volando
Dime, dime, dime a qué

Sabéis lo que es ser vergonzoso y callado
ahora es lo contrario
detrás del cristal transparente
A pesar de no creer la noticia desde lejos
en la reunión no hay mentiras

Una decisión a mano, una decisión volando
Dime, dime, dime a qué
Dime a qué, a qué hostias y a qué precio
di y me callaré

Desde aquel mediodía de Noviembre
la taza está llena
las nuestras andan en las aguas
Desde aquel mediodía de Noviembre
la mesa está vacía
dos y cinco siete, qué más te da?

Después quienes hablaron? El resto con rabia
el tiempo lleva las cenizas volando,
como está canción
Que te vaya bien, adios y gracias
cada noche la vuelta a la taza

Una decisión a mano, una decisión volando
Dime, dime, dime a qué
Dime a qué, a qué hostias y a qué precio
di y me callaré

Desde aquel mediodía de Noviembre
la taza está llena
las nuestras andan en la inundación
Desde aquel mediodía de Noviembre
la mesa está vacía
dos y cinco siete, ahora es tarde

4 comments:

Anonymous said...

Preciosa. Gracias!!

mama gallina said...

desgarradora, me quedo sin palabras y algo perdida

princesadehojalata said...

Precioso homenaje. También me estoy acordando de Él estos días, de sus ojos, sobre todo de sus ojos. Un abrazo Oier.

Anonymous said...

Gracias!