Aunque estemos lejos, estamos cerca
Seas quien seas, lo que hay aquí es para que lo veas, estés donde estés...
Seas quien seas, lo que hay aquí es para que lo veas, estés donde estés...
2010/11/25
ARTEGA
Artega
Ez zeittut ikusten begiek itxitte
arnasa lotu dast bertan bëhar eztot eta
Ez zeittut entzuten ixillik banau be
sunde mingotza da neugaz
Erabaki bat eraz, erabaki hegaz
Esaistezu, esaistezu, esaistezu zetan
Lotzor ta ixille zer dan bakixue
oiñ kontrakoa da kristal gardenan atzean
Asautik baŕie siñistu ez aŕen
batzaŕan guzuŕik ezta
Erabaki bat eraz, erabaki bat hegaz
Esaistezu, esaistezu, esaistezu zetan.
Esaistezu zetan, ze ostiñ bille ta zegan
esan ta ixilldduko naz
Azilleko egurdi hatatik tanka beteta
andafaran dabiz gureak
Azilleko egurdi hatatik mahaie hutzik da
bi ta bost zazpi, zer dotzu ba?
Ostean berba nortzuk, amoŕuz besteak
denporak eŕautzek hegaz, kanta honen antzean
Ondo ibilli sano, agur ta eskeŕak
geugaro tankari buelta
Erabaki bat eraz, erabaki bat hegaz
Esaistezu, esaistezu, esaistezu zetan.
Esaistezu zetan, ze ostiñ bille ta zegan
esan ta ixilldduko naz
Azilleko egurdi hatatik tanka beteta
andafaran dabiz gureak
Azilleko egurdi hatatik mahaie hutzik da
bi ta bost zazpi, oiñ belu da
Desasosegado
No te veo con los ojos cerrados
la respiración se me ha parado
ya que ahí no la necesito
No te oigo aunque esté callado
el holor amargo está conmigo
Una decisión a mano, una decisión volando
Dime, dime, dime a qué
Sabéis lo que es ser vergonzoso y callado
ahora es lo contrario
detrás del cristal transparente
A pesar de no creer la noticia desde lejos
en la reunión no hay mentiras
Una decisión a mano, una decisión volando
Dime, dime, dime a qué
Dime a qué, a qué hostias y a qué precio
di y me callaré
Desde aquel mediodía de Noviembre
la taza está llena
las nuestras andan en las aguas
Desde aquel mediodía de Noviembre
la mesa está vacía
dos y cinco siete, qué más te da?
Después quienes hablaron? El resto con rabia
el tiempo lleva las cenizas volando,
como está canción
Que te vaya bien, adios y gracias
cada noche la vuelta a la taza
Una decisión a mano, una decisión volando
Dime, dime, dime a qué
Dime a qué, a qué hostias y a qué precio
di y me callaré
Desde aquel mediodía de Noviembre
la taza está llena
las nuestras andan en la inundación
Desde aquel mediodía de Noviembre
la mesa está vacía
dos y cinco siete, ahora es tarde
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
4 comments:
Preciosa. Gracias!!
desgarradora, me quedo sin palabras y algo perdida
Precioso homenaje. También me estoy acordando de Él estos días, de sus ojos, sobre todo de sus ojos. Un abrazo Oier.
Gracias!
Post a Comment